Nieważność poręczenia wekslowego

Nieważność poręczenia wekslowego


Poręczenie wekslowe to odmienna od poręczenia zwykłego, forma zabezpieczenia roszczeń wierzyciela wekslowego, regulowana przepisami ustawy z dnia 28 kwietnia 1936 r. Prawo wekslowe. Przepis art. 31 wspomnianej ustawy jest w zakresie formy i treści poręczenia jasny i wskazuje, że: „Poręczenie umieszcza się na wekslu albo na przedłużku. Poręczenie oznacza się wyrazem „poręczam” lub innym zwrotem równoznacznym; podpisuje je poręczyciel. Sam podpis na przedniej stronie wekslu uważa się za udzielenie poręczenia, wyjąwszy gdy jest to podpis wystawcy lub trasata. Poręczenie powinno wskazywać, za kogo je dano. W braku takiej wskazówki uważa się, że poręczenia udzielono za wystawcę.”

Zgodnie z poglądem doktryny poręczyciel wekslowy powinien podpisać się pod słowem „poręczam” lub innym zwrotem równoznacznym, natomiast „sam” podpis nie może być uznany za poręczenie, gdy jest on umieszczony na odwrotnej stronie weksla. Taki podpis będzie uważany za indos (Komentarz do art. 31 Prawa wekslowego, I.Heropolitańska, LEX).

W orzecznictwie (np. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 24.10.2003, sygn. akt: II CK 35/02) dominuje pogląd, że poręczenie powstaje również z sytuacji użycia innych niż „poręczam” sformułowań. Nieprawidłowe określenie poręczenia może skutkować bezskutecznością zobowiązania i koniecznością innego rozumienia złożonego na wekslu podpisu. Przywołać można stanowisko wyrażone przez Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 04.10.2006 r. (sygn. akt: II CSK 104/06) iż, „Gdy osoba podpisana na odwrocie weksla zaprzecza, by wpisała wyraz „poręczam” albo kogoś do tego upoważniła, a także zaprzecza, że podpisała weksel jako poręczyciel wekslowy i sąd ustali, że istotnie wyraz ten wpisano później, bez zgody tej osoby, na posiadaczu weksla ciąży obowiązek udowodnienia, że podpis ma charakter poręczenia. Jeżeli posiadacz tego nie udowodni, istnieją podstawy do przyjęcia, że osoba taka jest indosantem a nie poręczycielem.”

Podobnie wypowiedział się Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 09.03.1965 r. (sygn. akt: I CR 431/64), w którym wskazał, iż „Jeżeli weksel został wystawiony na zlecenie powódki, powódka jest więc remitentem, na jej bowiem zlecenie miała nastąpić zapłata sumy wekslowej. Pierwszym indosantem może być tylko remitent. Tymczasem na wekslu nie ma indosu powódki. Brak nieprzerwanego szeregu indosów wyłącza odpowiedzialność indosantów (art. 16 pr. wekslowego). Wreszcie wobec nieoznaczenia z góry wysokości poręczenia za dług przyszły, indosanci nie odpowiadają również jako poręczyciele z tytułu poręczenia przewidzianego w kz (art. 627 kz).”.

W przypadku zatem, gdy poręczenie wekslowe nie zawiera wymaganego przepisami zwrotu „poręczam” lub równoznacznego, nie można uznać osoby na nim podpisanej, ani za poręczyciela w rozumieniu art. 32 Prawa wekslowego.

 


Publikacja nie stanowi porady prawnej i ma charakter wyłącznie informacyjny.

Publikacja objęta ochroną praw autorskich Kancelarii BW Lawyers.